سخنوری استخوان در گلو
سخان امام علی در نهج البلاغه
|
روزهایی همسایۀ شما بودم
تنم در جوار شما بود . بزودی از من جسدی خواهد ماند، بیجان. پس از آنهمه تلاش و جنبش، ساکن و بی حرکت و پس از آنهمه سخنوری، ساکت و خاموش. آرام خفتن من، از حرکت بازماندن دیدگانم و دستها و پاها و سر و گردنم ، برای آنان که پند می پذیرند، از هر بیان بلیغ و سخن شنیدنی، اندرز دهنده تر است. وداع کردن من با شما همانند وداع کردن کسی است که منتظر دیدار دیگری است. فردا به یاد روزهای زندگی من می افتید و رازهای درون من برایتان آشکار خواهد شد. آنگاه که من از میان شما بروم و دیگری جای مرا بگیرد . . . مرا خواهید شناخت!
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم فروردین ۱۳۹۲ساعت 16:44 توسط " گمگشته "
|
|
درباره وبلاگ  هنوز پس از قرنها چیزی از مظلومیتت کم نشده. تو در اوج سختی ها ،استخوان در گلو ، سخن میگفتی اما نهج البلاغه ات هم مانند خودت مظلوم است .
امام مظلوم ؛ کتاب مظلوم . هنوز کسی بلاغت و شیوایی آنرا درک نکرده. نیت کرده ام از امروز بخوانمش ،حرف به حرف و واژه به واژه. نیت کرده ام در وبلاگ بازنویسی اش کنم . اگر یک نفر یک جمله اش را بخواند و یک گام به تو نزدیک تر شود به نیت خود رسیده ام . یا علی قبول کن .
|
